An!

Hayat Bazen Çok Durağan Gelir, Bazen de Armağan… Senin Yaşamak İsteyip Cesaret Edebildiklerin de Sadece “an” dır. “O an!”

Bir deniz kıyısında nefes almak istiyorum zaman zaman, küçük bir kız çocuğu gibi saklanmak, saklanabildiğine kendini inandırmak ve bahanelerimle hatalarımı taçlandırıp, üst üste unutarak yeni oyunların kahramanı olmak. Bazen yan rol, bazen baş, bazense sadece oradan öylesine geçen biri…

Hep dilimizde “hayata bir kere geliyoruz” nakaratı, hayatımızı polülarize ediyoruz ve kendimizi listenin sonuna atıyoruz bir anda. Kendi hologramımızda ya hayaller esas olmuş yollarımızı görmemizi engelliyor ya da gerçek gibi gördüklerimiz hayallerimizi marke ediyor.

Hepimizin söylenememiş bir cümlesi, anlatılmamış bir hikayesi, açılmamış bir kapısı, akla gelmemiş bir hikayesi olacak… Olağandır yaşamak. Sadece olağan… Ertesi güne uyanmak, unutmak, yeniden başlamak, yıkılmak şanından, ummadığın bir anda uyanmaksa aslında sıradan. 

 

OZELSEDA

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir